सिंहावलोकन २०२६: क्रीडा क्षेत्र
२०२5 हे वर्ष भारताच्या क्रीडा क्षेत्रासाठी व्यावसायिकता, तंत्रज्ञानाचा वापर आणि पायाभूत विकास यांचा संगम दर्शवणारे ठरले. ऑलिम्पिक सायकलच्या तयारीच्या दृष्टीने केंद्र व राज्य सरकारांनी प्रशिक्षण, विज्ञानाधिष्ठित कोचिंग आणि खेळाडूंच्या कल्याणावर भर दिला. क्रीडा मंत्रालयाच्या आकडेवारीनुसार ‘खेलो इंडिया’ अंतर्गत वार्षिक गुंतवणूक सातत्याने वाढत असून, देशभरात १,००० हून अधिक प्रशिक्षण केंद्रे सक्रिय झाली.
अॅथलेटिक्स, नेमबाजी, कुस्ती, बॉक्सिंग आणि वेटलिफ्टिंग या ऑलिम्पिक क्रीडांमध्ये कामगिरी सुधारण्यावर लक्ष केंद्रीत झाले. स्पोर्ट्स सायन्सच्या वापरामुळे—बायोमेकॅनिक्स, डेटा अॅनालिटिक्स, पोषण व्यवस्थापन—
इजा होण्याचे प्रमाण कमी झाले आणि कामगिरीत सातत्य दिसून आले. राष्ट्रीय शिबिरांमध्ये परफॉर्मन्स ट्रॅकिंग सिस्टीम्स वापरल्या गेल्या, ज्यातून खेळाडूंच्या वेग, सहनशक्ती आणि रिकव्हरीवर अचूक निरीक्षण शक्य झाले.क्रिकेटच्या पलीकडे जाऊन फुटबॉल, हॉकी, बॅडमिंटन आणि कबड्डी यांसारख्या क्रीडांना व्यावसायिक लीग्समुळे मोठी चालना मिळाली. भारतीय क्रीडा अर्थव्यवस्थेचा आकार २०२६ पर्यंत अंदाजे १०–१२ अब्ज अमेरिकी डॉलरच्या दिशेने गेला, ज्यात प्रसारण हक्क, प्रायोजकत्व आणि स्पोर्ट्स टेक स्टार्टअप्सचा मोठा वाटा होता. महिला क्रीडाक्षेत्रातही सहभाग आणि कामगिरीत लक्षणीय वाढ नोंदवली गेली.
पायाभूत सुविधांच्या बाबतीत सिंथेटिक ट्रॅक्स, इनडोअर अरेनाज, आणि स्मार्ट स्टेडियम्सची संख्या वाढली. मात्र, ग्रामीण स्तरावर प्रशिक्षकांची कमतरता, दीर्घकालीन आर्थिक सुरक्षितता आणि तळागाळातील प्रतिभेचा शोध ही आव्हाने कायम राहिली.
एकदरीत सरते २०२५ वर्ष क्रीडा विश्वाचा विचार करता प्रचंड उलथापथीचे ठरले,हेच म्हणावे लागेल

टिप्पण्या